Tijdschrijven

Lin_haoVorige week was ik op een congres ‘Waardering 2010’! Een van de sprekers projecteerde daar deze foto van de kleine Lin Hao die tijdens de openingsceremonie van de Olympische spelen in Beijing deze zomer aan de hand van de reusachtige atleet Jao Ming het stadion binnenloopt. Lin Hao is een held in China. Tijdens de verwoestende aardbeving in mei 2008 (7.9 op de schaal van Richter) in de provincie Sichuan, als ook het schoolgebouw van Lin Hao in luttele seconden met de grond gelijk wordt gemaakt, weet Lin Hao zich uit de puinhoop te bevrijden en redt met gevaar voor eigen leven twee van zijn klasgenoten. De meeste jongetjes van 9 jaar rennen zo snel mogelijk weg van de plaats des onheils, Lin Hao niet!

Op de vraag, waarom hij zijn eigen leven op het spel zette zegt de 9 jarige Lin Hao: ‘Ik was die dag klassenvertegenwoordiger en het hoorde bij mijn taak om goed voor mijn klasgenoten te zorgen!’

Toen het hem verboden werd om nogmaals in de puinhopen te zoeken naar klasgenoten, ging hij bij de puinhopen zitten zingen! Iemands leven redden, dat doe je gewoon! Daarbij zijn controle en tijdschrijven overbodig.

Managers, vooral die aan de top kennen maar één leiderschapsparadigma: wil je je personeel motiveren dan moet je ze beheersen tot in details! Werkt dat toch onvoldoende, dan nog maar een schepje beheersing er bovenop. Ik ken verhalen van wijkverpleegkundigen en onderwijzers die vroeger 10% van hun tijd besteedden aan administratieve handelingen en nu meer dan de helft! Geen wonder dat er nauwelijks meer wordt nagedacht over passie in je werk en daarmee samenhangende kernwaarden! ‘Doe dat maar in eigen tijd!’ Kortzichtig natuurlijk, maar haast niet te doorbreken. Managers geloven in hun eigen paradigma en de onder hen gestelden nemen – je wilt immers toch meedoen – dat paradigma over. Een teamleider vertelde me een paar weken geleden dat ook zij ‘targets’ moest halen en die ‘targets’ betroffen niet de tevredenheid van klanten, het gelukkiger worden van patiënten en hun familie, maar de ‘bedbezetting’. Zij was vooral bezig met de vraag, hoe de nieuwe ZZP-bekostiging (zorgzwaarte pakketten) op haar afdeling gestalte moest krijgen. De zorg werd overigens – zoals wel bedoeld – niet geïndividualiseerd, maar het ging er vooral om patiënten zó te indiceren dat er quitte gedraaid kon worden.

Ik noemde die verkommering van passie ‘kortzichtig’! Allerlei controlemechanismen, protocollen en uitgebreide tijdschrijfsystemen zijn er het gevolg van. ‘Zie je nou wel’ en wederom wordt het beheersmatige managementparadigma bevestigd! Misschien is het goed een dubbel controlesysteem in het leven te roepen!

Er is niemand die denkt dat een passiegedrevene er de kantjes af loopt, zomaar wat in het wilde weg doet! ‘Artsen zonder grenzen’, er is toch niemand die denkt dat je die moet laten tijdschrijven?