Bij Ballo

Het is eerste kerstdag, op het Balloër veld ligt sneeuw. Blauwige ijspareltjes spiegelen op de heidestruikjes en aan de twijgjes van het struikgewas en de randen van de rieten daken schitteren kristallen pegeltjes. Een roodborstje zingt in de struik aan de overkant van de sloot en in de sneeuw zijn sporen van hazen een reeën. Zijn het er heel veel of zijn het telkens dezelfde? Een kudde schapen zoekt vandaag tussen de bomen beschutting tegen de wind. De lucht is helder blauw, vliegtuigen trekken witte strepen en hondjes tuimelen door de sneeuw. Het weer is prachtig.

‘Komt verwondert u hier mensen’ zingt de autoradio nog net voor we uitstappen toepasselijk aan het slot van Hare majesteits kersttoespraak. We lopen vandaag de knapzakroute van ongeveer 8 kilometer door dit historische landschap met grafheuvels, een ‘holle weg’ en de galgenberg, de executieplaats van weleer. Het is een wonderlijk sneeuwlandschap, een cadeau eigenlijk, zomaar helemaal voor niks.

Echt genieten heeft altijd iets te maken met wat zomaar komt, waar je niets voor hoeft te doen, alleen maar kijken, alleen maar luisteren: vogels die zingen, een ree die onverwacht en niet eens zo veraf voorbij rent, de zee die verkwikt, het zand en de sneeuw om in te spelen, het weidse vlakke landschap, bergen aan de horizon, spelende hondjes, kinderen vol verwachting en met open mond naar pianospel luisteren of hun neus tegen de ruit drukken om niets te hoeven missen van dwarrelende sneeuw, het ruisen van de bomen in het bos, een waterval, verliefd worden en natuurlijk het nachtelijk gezellig tikken van regendruppels op de tent.

Ach als die engelen ook voor managers zingen, dan moet het wel extra luid en tegen de klippen op als het ware. Verwondering is daar schaars immers!